Home

Partir c’est mourir…….

Image

Vandaag is de laatste dag van ons verblijf en denk ik ook het laatste bericht op het weblog.
In de ochtend hebben we een soort spelletjes-circuit met de kinderen gedaan, met koekhappen, apple-bobbing, ezeltje-prik, limbo-dansen ed. Daarna hebben we getrakteerd op fizzy drinks en cupcakes voorzien van een dikke laag glazuur, die natuurlijk overal over werd uitgesmeerd. Maar iedereen vond het heerlijk, niet alleen de kinderen, maar de medewerkers van de groentetuin, de schoonmakers en de mama’s van de keuken….

50 fat cows

Image

Gisteren, dinsdag, is het overleg met de principal van de buurschool over de toekomst van de samenwerking met Ubomi doorgegaan. Een interessante gebeurtenis, alleen al qua interactie tussen de verschillende aanwezigen. Een hele andere manier van ‘vergaderen’ dan die wij gewend zijn, heel voorkomend, een gesprek tussen de twee ‘hoogsten in rang’ dus de principal en Mark, de anderen zitten erbij en knikken instemmend.
De principal was er dus, twee van zijn leraressen, Mark, Juliette en ik.

zand en verf

Image

Het laatste weekend is alweer voorbij, er blijven nog maar een paar dagen over.
Afgelopen zaterdag zijn we in Jeffrey’s bay geweest, waar de meisjes hebben ge-sandboard,  dus snowboarden en dan op de duinen. Jeffrey’s bay is wereldwijd bekend als een van de beste plaatsen om te surfen en trekt dan ook veel surfer-dudes aan. Nu niet, want het is winter in Z.A., (nog steeds heerlijk weer overigens). Sandboarden wordt gedaan met een snowboard, die je om de twee afdalingen moet insmeren met wax, om dan recht naar beneden de duinen af te gaan, liefst zonder neer te storten. Het was een succes, iedereen vond het leuk, je moet het meegemaakt hebben als je hier bent, alles is heel gebleven, afgezien van een giga-hematoom op Juliette’s enkel, mooie kleuren zou Olivier zeggen. Het uitzicht vanaf de duinen op de Indische oceaan is echt schitterend, heel mooi en een prachtig rustig strand.

'I spray you, I spray you'

Image

Woensdag is Juliette voor het eerst naar de clinic geweest voor de eerste check-ups. Nondo had een inventarisatie gemaakt (op basis waarvan is nog niet geheel duidelijk), welke kinderen niet up-to-date waren wat hun inentingen betreft. Echter bleek slechts een van de kinderen die dag aanwezig op de educare. Een oma scheen om de hoek te wonen, dus hoppa even ophalen bij oma in de township. Eenmaal aangekomen, zou ze volgens oma op school moeten zijn, niet dus. Na enige woorden wisselingen in Xhosa (pronounced: (klikgeluid met tong tegen gehemelte)-osa), gingen we met het ene meisje door. Een spoorloos kind is hier niet direct reden voor paniek, die duikt wel weer op, of niet. De kliniek zelf was een mengelmoes van oma’s met baby’s, tienermoeders met baby’s en een enkele alleen gekomen volwassene.

Gospel: Get ready for your financial breakthrough

Image

We hebben een goed weekend gehad, met prachtig weer, tegen de verwachtingen in stralende zon. En dat midden in de Zuid-Afrikaanse winter, we hebben tot nog toe maar een paar slechte dagen met regen, kou en hagel gehad. We boffen nog steeds. Wel zijn we alle vier verkouden, met keelpijn en hoesten. Vervelend, maar te verwachten, ik heb nl. in mijn leven nog nooit zo veel groene snot samen gezien als in de educare op het project, sorry, maar nu eenmaal realiteit.
Op zaterdag gingen we naar een gamepark dicht bij P.E., genaamd Kragga Kamma, erg de moeite waard. Hier zagen we weer nieuwe dieren, giraffen van dichtbij, rhino’s etc, blijft geweldig.
Zondagochtend waren we aan het strand in de stad, op de wekelijkse markt waar naast nep-gucci-tassen en bergen troep, ook leuke souveniers verkocht worden. Daarna lekker geluncht aan de Boardwalk in het zonnetje.
Thuisgekomen nodigde onze huiseigenaar, Jolene, ons uit om mee te gaan naar de kerk.

Graduation day

Image

De tweede week is voorbij, het gaat snel lijkt het.
We hebben onze draai op het project eigenlijk wel gevonden.
Toen we aan deze reis begonnen, was ik me, dacht ik, wel bewust van het feit dat we in een hele andere wereld terecht zouden komen. Maar dan toch kom je voor (soms schrijnende) verrassingen in het centrum te staan.

Volunteer day Be-more

Image

Vandaag zijn we met alle vrijwilligers langs de zes projecten van Be-more in P.E. geweest.
Zo zijn we in een vergelijkbaar community center als het onze geweest, een dagopvang voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapte kinderen, drie weeshuisjes in een township en natuurlijk ons eigen project. Opvallend was dat we ons alle vier thuis voelen in ons centrum en het ook het meest bij ons vinden passen. Leuk ook om het aan de collega-vrijwilligers te laten zien.

Awiemawhe, awiemawhe, the lion sleeps this weekend….

Image

We zijn net thuis van een heerlijk weekend in het tweede grootste nationale park van Zuid Afrika: Addo Elephant Park, een natuurgebied ter grootte van België. Het ligt op ongeveer een uur rijden van P.E. en is werkelijk prachtig. Zaterdag hebben we eerst twee uur zelf door het park gereden over verharde en onverharde wegen. En ineens, komt er dan een enorme olifant uit de bosjes vlak bij je auto de weg op. Ongelooflijk en heel dichtbij. Er zijn strenge regels in het park, je mag alleen op aangegeven plaatsen uit je auto, verder beslist niet. Maar, ik moet zeggen dat ik ook geen enkele ambitie had om uit te stappen als er een olifant letterlijk naast het raampje stond! Verder moet je overstekende mestkevers voorrang geven, ook als ze van links komen. De dieren zijn wild, dus ook niet gewend aan mensen, wel aan auto’s, waar ze zich dan ook totaal niets van aantrekken.

23 en 23 juli 2009

Image

23 en 24 juli 2009
 
Lieve lezers,
 
De eerste (werk)week is al voorbij, een platitude maar waar, het is voorbij gevlogen.
Het is vrijdagmiddag, ik schrijf dit met een welverdiend glaasje wijn.
Het weer was afgelopen woensdagnacht omgeslagen, heel koud, regen, soms hagel en veel wind. Wij hadden het koud in ons huisje, maar toen we gisterochtend de township binnenreden, zwegen we. Wat een ellende, de regen en kou maken alles nog treuriger. Hoe de mensen zich in de shacks handhaven, daar kunnen wij ons geen voorstelling bij maken.
Op het project zaten de vrouwen die normaal in de groentetuin werken, binnen te bibberen, gekleed in vuilniszakken over hun kleren. Als het weer zo slecht is, komen er minder kinderen naar de Educare (creche voor 2 tot 5 jaar), de ouders houden ze thuis. Er waren er zo’n twintig in plaats van het drievoudige normaal.

Choke in & out

Image


Een kort verslag van een heftige dag. Ben erg moe, maar zet mezelf er toch toe, om het niet te vergeten.

Na een gevecht met de huurauto geleverd te hebben, choke in – choke uit – afslaan op de grote weg – opnieuw starten – choke in – choke uit etc. etc. aangekomen op het centrum.
Het plan voor ons voor de dag was meegaan met de medewerkers van het centrum op homevisits in de township. Als kinderen zich nl. melden bij de soepkeuken worden hun gegevens genoteerd, als ze niet bekend zijn wordt hun gezin bezocht om te beoordelen hoe hoog de nood is.
Dus zo gingen we op pad in de truck van het centrum. We hebben verschillende huizen bezocht en dat maakte indruk. Ten eerste, de omstandigheden waaronder mensen leven zijn heel erg eenvoudig, vaak triest. Maar, wel bij iedereen een televisie en mobiele telefoon.

Verjaardag, 21 op de 21ste en eerste dag op het project.

Image

Lieve allemaal,
 
Vanochtend vroeg opgestaan en de post uit Nederland aan de jarige gegeven.
Om 09.30 kwam Mark ons ophalen in onze inmiddels verwisselde auto.- oud, ouder, oudst –
We zijn er even mee langs het verhuurbedrijf gereden, de locale licht louche uitgave van Hertz rent-a-car. Bij het starten, met choke, verzoop hij meteen. Als reactie hierop heeft de verhuurder onmiddellijk een, volgens hem gisteren compleet nieuw geplaatst onderdeel, opnieuw vervangen. Zie foto van mijn argwaan.
Na overgestapt te zijn in de auto van Mark, stukken beter, zijn we de stad gaan bekijken, grote shopping mall, gauw even wat sokken gekocht (vergeten), en naar het strand, prachtig.

Port Elizabeth!

Image

Ik schrijf dit maandagavond 20.07. Even nadenken over wat er de afgelopen twee dagen gebeurde…Het gaat heel snel, veel nieuwe indrukken. Wat heel raar is, is dat we in een compleet andere wereld zijn, maar geen tijdverschil en dus ook geen jetlag.
Zondagochtend hebben we rustig in het hotel in Joburg ontbeten en zelfs een uurtje in de zon bij het zwembad gezeten, stralende zon, wel jassen aan en een oorverdovend lawaai om de vijf minuten van heel laag overkomende vliegtuigen.
Vervolgens anderhalf uur gevlogen naar Port Elizabeth, plaatsje aan het raam, helemaal goed.
Op het vliegveld werden we opgewacht door Ellen, de regiocoördinator van Be-more, en Mark, de leider van het project.

Johannesburg

Lieve allemaal,

We zijn in Johannesburg! Prima reis gehad, nieuw vliegtuig, volgepropt met conimex, het ijsboerke etc. etc. We hadden toch niets beters te doen, dus vooruit maar. Eigen beeldschermpje met tetris! en verschillende films. Heb zelf een draak bekeken, Juliette was meer van de verantwoorde films... Op het vliegveld was het even spannend, achteraf heel herkenbaar: twee vrouwen met een zoekende blik is voldoende voor heel veel 'goedbedoelde' adviezen, dus maar even de locale politieagenten ingeschakeld voor de weg naar de shuttlebus naar het hotel. Door de donkere nacht naar een onbekend hotel, je weet niet hoe lang de rit zal zijn, hmm. Maar, alles is goed gekomen. Heerlijk hotel, dank je wel lieve Wouter/papa, fijne bedden, warme douche, uitgebreid ontbijt, can I help you Madam, can I top up your coffee? Juliette voelde zich wat opgelaten door de verhouding personeel/gasten, ongeveer 1 op 2. Vork neerleggen is gelijk aan bord weghalen.

Nog zes dagen te gaan.

Image

 


Nog zes dagen, dan vertrekken we eindelijk naar Zuid-Afrika. Het is een speciaal project van Juliette en mij, maar wij hopen jullie via deze site er toch nog deelgenoot van te maken. In Zuid-Afrika hopen wij een bijdrage te leveren aan het project Ubomi Obutsha, een project gericht op de armste uit de townships gelegen rond Port Elizabeth. Het project is nog een pilot, hetgeen betekent dat wij varen op de informatie die ons door de organisatie be-more wordt aangeleverd, maar de uitdaging des te groter maakt! Be-more beschrijft het project als volgt:

Door mensen in de gemeenschap te stimuleren en handvatten te geven om zichzelf te ontwikkelen tot actief lid van de maatschappij. De organisatie doet dit door gezinnen en mensen in nood te identificeren, ze te ondersteunen in hun eerste stappen, en ze met trainingen, feeding schemes, begeleiding en zorg weer terug in de maatschappij te helpen.

Alle berichten

Ginette Albersen

Name: Ginette Albersen
Leeftijd: 55

Was vrijwilliger bij Ubomi Obutsha van 20 jul 2009 tot 15 aug 2009

Over mij:

Ik ben getrouwd, moeder van twee kinderen, Juliette en Olivier. Werk als senior medewerker asiel bij de IND. Gedurende

Meer...